„Szacunkowo oblicza się, że na orbicie ziemskiej znajduje się ok. 6 tysięcy najróżniejszych satelit i sond, z których, co ciekawe, tylko ok. 800 ciągle pracuje i jest aktywnych (czyli cała reszta to składowisko złomu). Obiekty te nie tworzą jeszcze same w sobie prawdziwie niebezpiecznego śmietnika – w przypadku satelit działających ich pozycje są doskonale znane i trudno byłoby o przypadkową kolizję na orbicie.
Warto zresztą pamiętać, że złom ulegając grawitacji ziemskiej kiedyś musi zmienić wysokość swej orbity i po pewnym czasie ulegnie zniszczeniu w niższych warstwach atmosfery, problem więc rozwiąże się tak naprawdę sam (a to najbardziej na Ziemi lubimy). Jednak prawdziwy śmietnik znajduje się wyżej – są to drobne elementy, które powstały bądź podczas eksplozji nieudanych misji orbitalnych (a liczbę takich niewypałów szacuje się na ok. 200) , bądź też wyleciały przykładowo z kieszeni kosmonautom spacerującym w kosmosie. Elementy wielkości 5 do 10 cm liczone są na – uwaga – 12 tysięcy (!), i są to jednocześnie śmieci, które można zaobserwować przy pomocy naziemnych teleskopów. Tak się składa, że do tej potężnej liczby spory wkład mieli Chińczycy – kolejne szacunki zakładają, że z liczby 12 tysięcy aż 2000 kawałków pochodzi z nieszczęsnego satelity chińskiego, zestrzelonego w styczniu 2007 roku. Ponieważ do eksplozji doszło na sporej wysokości ok. 900 km poczekamy jeszcze wiele lat, zanim cały ten śmietnik obniży odpowiednio orbitę i spali się w atmosferze. Pod tym względem Amerykanie byli porządniejsi – zestrzelony w lutym tego roku satelita szpiegowski dostał rakietą na wysokości ok. 250 km i nie ma już po jego zgliszczach śladu.” – podaje cytadela.net.

Zobacz jak wygląda obraz Ziemi opleciony satelitami, wygenerowany przez Europejską Agencję Kosmiczną: http://www.theglobeandmail.com/servlet/story/RTGAM.20080415.wearthdebris0415/PhotoGallery01?slot=3

Źródła:

• http://www.cytadela.net.pl/?p=262
• http://www.theglobeandmail.com/servlet/story/RTGAM.20080415.wearthdebris0415/PhotoGallery01?slot=3

Naukowcy mają bardzo duże problemy z identyfikacją tajemniczej czerwonej cieczy pochodzącej z opadu atmosferycznego, która znajduje się w laboratorium Godfreya Louisa w południowej części Indii. Jedną z przyjmowanych wersji, wyjaśniających pochodzenie tajemniczych mikrobów znajdujących się w wodzie opadowej, jest ich pochodzenie pozaziemskie…

W kwietniu 2007 roku, Louis – fizyk z Mahatma Gandhi University w swojej publikacji, której fragmenty pojawiły się w miesięczniku Astrophysics and Space Science, twierdzi że w czerwonych opadach, które sporadycznie występowały w okolicach jego miejsca zamieszkania w stanie Kerala w lecie 2001 roku, zawierają mikroby pochodzące z przestrzeni kosmicznej.

Louis był na tyle oszołomiony tajemniczą zawartością deszczu, że postanowił przeprowadzić na mikrobach wielkości 10 mikronów eksperymenty DNA. W wyniku wielu badań okazało się, że mimo braków w DNA, mikroby potrafiły się nadal dzielić i nie przeszkadzała im nawet do tego temperatura wody przekraczająca 316 stopni Celsjusza (600F). Jak to wyjaśnić?

Louis twierdzi, że gdyby założyć pochodzenie pozaziemskie mikrobów, takie dostosowanie sie do otoczenia może być etapem daleko posuniętej ewolucji.

Naukowiec sądzi, że jedną z wersji zakładającej charakter pozaziemski próbek jest znalezienie się w ziemskiej atmosferze meteorytu niosącego kosmiczne życie, którego fragmenty pozostały w atmosferze przedostając sie do chmur deszczowych.

Zeszłej zimy, Louis przesłał część swoich próbek do astronoma Chandra Wickramasinghe oraz zespołu naukowców Cardiff University w Walii. Większość teorii zakładających ziemskie pochodzenie mikrobów zostało obalonych.

Czerwony deszcz – krew obcych?

Louis obalił przypuszczenia, że w chmurach mogły znaleźć się komórki krwi – te byłyby bowiem zbyt słabe, żeby przetrwać tak wysokie temperatury; kontakt z wodą, powietrzem i mają zwyczajnie za cienkie ścianki.

Tajemnicze mikroby dzielą się w bardzo nietypowy sposób. Każda nowa komórka powstaje w większej, dosłownie jak dziecko.

Louis twierdzi, że co pewien czas na naszą planetę docierają zupełnie nowe komórki i mikroby, przyniesione z przestrzeni kosmicznej, co mogło być kiedyś początkiem powstania życia, a obecna sytuacja jest tego niezbitym dowodem.

Jeśli wyniki dalszych prac naukowych przebiegną pozytywnie, będziemy mieli dowód na istnienie kosmitów z przestrzeni kosmicznej na naszej planecie. „Będę szczęśliwy, jeśli będę mógł zaakceptować prostsze rozwiązanie” – mówi Louis. „Jednak nie mogę znaleźć żadnego innego” – dodaje.

Źródło: hotnews.pl
Dodał: KuKi

Video pokazujące różne piktogramy odkryte w Anglii. Dzieło obcych? czy zwykła mistyfikacja?

[[Pokaz slajdów]]

Manuskrypt Voynicha – Pergaminowa księga oprawna w skórę składająca się ze 136[1] dwustronnie zapisanych (do dziś przetrwało 120) welinowych kart formatu 6 na 9 cali (15 x 22,5 cm) pokrytych rysunkami, wykresami i niezrozumiałym pismem. Swoją nazwę zawdzięcza Wilfriedowi M. Voynichowi, amerykańskiemu antykwaryście i kolekcjonerowi antyków polskiego pochodzenia, który w roku 1912 nabył rękopis od oo jezuitów z Villa Mandragone we Frascati koło Rzymu. Do dziś uchodzi za jeden z najbardziej tajemniczych manuskryptów średniowiecza…

[[Pokaz slajdów]]

Historia odkrycia

Zakonnicy, którzy sprzedali księgę Voynichowi nie byli zainteresowani „zielnikiem”, za jaki manuskrypt uważali, tym bardziej, że nie mogli odczytać tajemniczego pisma. Zaintrygowany dziwnym pismem Voynich podjął działania w dwóch – równolegle – kierunkach. Po pierwsze dostarczył fotokopie tekstu kilkunastu szyfrologom, a po drugie zaczął szukać śladu pochodzenia księgi.

Pierwszym śladem, na jaki trafił, był wpięty do manuskryptu list praskiego lekarza Jana Marciego do rzymskiego jezuity Atanazego Kirchnera. W liście tym Marci donosił, że cesarz Rudolf II (panował w latach 1552-1612) nabył ww. manuskrypt za 600 dukatów (prawdopodobnie od angielskiego podróżnika, niejakiego Johna Dee, znanego na dworach europejskich maga, matematyka i kolekcjonera, a jednocześnie wielbiciela XIII-wiecznego filozofa angielskiego, twórcy nowoczesnego empiryzmu, Rogera Bacona (1220-1292)), który przypuszczalnie (ale nie na pewno) część swych odkryć wydawał w zaszyfrowanej formie.

Wiadomo z całą pewnością, że manuskrypt znajdował się na dworze cesarskim przez kilkadziesiąt lat i że następnie dostał się w ręce jezuitów. Nie wiadomo natomiast czy został sprzedany (mało prawdopodobne), czy też wykradziony przez kogoś z dworaków. Interesujący wydaje się wątek praski, chociaż nie wiadomo, czy manuskrypt był w ręku Merciego, czy też praski lekarz tylko o nim słyszał. Merci wiedział o księdze dość dużo, skoro zechciał się swą wiedzą podzielić z włoskim jezuitą.

Ciekawym elementem jest postać Johna Dee, awanturnika i (prawdopodobnie) oszusta, który krążył po Europie w poszukiwaniu pieniędzy. Można – z dużym prawdopodobieństwem – przyjąć, że to on sam był twórcą manuskryptu, aczkolwiek suma uzyskana od cesarza była niezbyt wielka (jedna z teorii głosi, że Manuskrypt stanowi próbę stworzenia sztucznego języka, a Dee taki język, zwany enochiańskim, opracował, choć Manuskrypt nie jest napisany po enochiańsku).

Zawartość manuskryptu

Składa się on z kilku części, czy też rozdziałów (o ile są to rozdziały): zielarskiego[2], w którym znajduje się kilkadziesiąt kolorowych rycin (wraz z opisami) nierozpoznanych roślin, astronomicznego[3], pełnego wykresów przedstawiających nieznane sfery (konstelacje?) gwiezdne, anatomicznego[4], gdzie można rozpoznać kilka przedmiotów europejskiego pochodzenia, jak np korona czy kusza, kosmologicznego[5], farmaceutycznego[6], czy też może raczej botanicznego i na koniec czegoś, co wygląda na przypisy, przy czym nie daje się odczytać nawet tego, co w przypisach wydaje się oczywiste, a więc rozpoczynających je „cyfr”.

Poszukiwania

Voynich nie poradził sobie z księgą. Żaden z zaangażowanych przezeń naukowców, żaden z fachowców-deszyfrantów nie potrafił nie tylko odczytać tajemniczego pisma, ale nawet określić jakiego rodzaju jest to pismo. Przypomina nieco sanskryt, ale z całą pewnością nim nie jest. Nie sposób jednocześnie dojść kiedy dokument mógł powstać. Badanie metodą radioaktywnego izotopu węgla C-14 dało odpowiedź: od ok. 1300 do ok. 1660 i jest to jedynie ewentualna data uboju zwierzęcia, z którego skóry sporządzono pergamin. Jeśli więc twórca manuskryptu pisał na starym welinie, to pod uwagę można brać każdą datę, aż po rok 1912.

Voynich pracował nad manuskryptem aż do śmierci w 1930 roku. Dopiero po jego śmierci i po śmierci wdowy, znanej pisarki Ethel Lilian Voynich w 1960, manuskrypt przekazany został Uniwersytetowi Yale’a i znajduje się dziś w Bibliotece Rzadkich Ksiąg Beinecke’a pod numerem katalogowym MS 408.

W 2003 polski badacz Zbigniew Banasik ogłosił wyniki swoich prac nad manuskryptem, przedstawił alfabet (jego zdaniem języka manczu – używanego w Mandżurii języka południowo-tunguskiego z rodziny języków ałtajskich) i fragment tekstu rozszyfrowanej pierwszej strony[[1]].

Wnioski

Po długich badaniach księgi naukowcy doszli do co najmniej kilku przeciwstawnych wniosków, że jest to:

• zbiór odkryć lub myśli Bacona zapisanych bardzo wymyślnym szyfrem;
• modlitewnik lub święta księga Katarów przypadkiem nie spalona przez Świętą Inkwizycję;
• ciąg znaków bez żadnego znaczenia spreparowany przez kogoś (John Dee?), celem wyłudzenia pieniędzy (w tym wypadku od cesarza);
• żart średniowiecznego szarlatana;
• tajna księga templariuszy zawierająca informację o miejscu ukrycia ich mitycznych skarbów.
• próba stworzenia sztucznego języka

Podsumowanie

Nie ma żadnych przekonywających dowodów, które pomogłyby umiejscowić manuskrypt w jakimkolwiek miejscu lub czasie[7]. Większość ekspertów uważa, że powstał w Europie (pismo od lewej ku prawej z wyraźnym podziałem na paragrafy, fryzury z rozdziału anatomicznego), a zdaniem niektórych po roku 1492, o ile rysunek ze strony 93. przedstawia słonecznik sprowadzony do Europy – jak wiadomo – z Ameryki.

W latach 80. specjaliści-kryptolodzy wznowili prace nad manuskryptem stosując technikę komputerową najnowszej generacji, niestety bez rezultatów. Problem polega na tym, że niektóre „litery” w poszczególnych „słowach” wyglądają inaczej niż w innych, więc nie wiadomo, czy są to te same litery. Komputery okazały się bezsilne.

Uwagi końcowe

Jak wiadomo każdy kryptogram posiada własny kod szyfrowy, który ma umożliwić wtajemniczonemu oczytanie treści. Na samym końcu manuskryptu Voynicha znajduje się jeden krótki wiersz (wyraźnie odseparowany od treści), który mógłby być kluczem do szyfru, ale nie wiadomo jakie słowo/słowa należy pod ów szyfr podłożyć. Manuskrypt Voynicha pozostaje, w związku z powyższym, nie odczytany.

[Pokaz slajdów]

Przypisy

1. ↑ Tj. 272 stron
2. ↑ Proszeni o obejrzenie rysunków botanicy nie byli w stanie rozpoznać żadnej z roślin
3. ↑ Z wykresami konstelacji i gwiazd, ale dzisiejszym astronomom przedstawione konstelacje nic nie mówią
4. ↑ Zawierającego rysunki postaci ludzkich, głównie nagich kobiet
5. ↑ Z licznymi rysunkami dziwnych kręgów, ale (bez możliwości odczytania tekstu) nic nie mówiącego, chyba najbardziej tajemniczego ze wszystkich
6. ↑ Z rysunkami jak gdyby sekcji roślin
7. ↑ Są natomiast dowody pośrednie, jak np. najwyraźniej europejska, późnośredniowieczna korona na jednej z głów, kusza w ręku mężczyzny ubranego w kusy strój z epoki jw.

Źródło:

• Tekst udostępniany na licencji GNU Free Documentation License
• Grafika i zdjęcia udostępniane na licencji Public Domain, chyba że oznaczono inaczej.
• Dokument źródłowy: Wikipedia.org

Amerykańska sonda krążąca wokół Marsa, Mars Odyssey, odkryła prawdopodobne wejścia do siedmiu jaskiń na zboczach jednego z marsjańskich wulkanów.

Odkryte struktury są ciemne, prawie kołowe i mają średnice od 100 do 250 metrów. Zauważono je na zdjęciach wykonanych przez sondy Mars Odyssey i Mars Global Surveyor. Przy pomocy kamery podczerwonej pracującej na pokładzie Mars Odyssey zbadano dzienną i nocną temperaturę struktur. Okazało się, że temperatury zmieniają się jedynie o 1/3 wielkości zmian temperatury w pobliskim otoczeniu. Na podstawie tego wysnuto hipotezę, że mogą one być otworami do podziemnych pustych przestrzeni, czyli jaskiń.

„Struktury są chłodniejsze od otoczenia w czasie dnia i cieplejsze w nocy”, tłumaczy Glen Cushing z U.S. Geological Survey’s Astrogeology Team i z Northern Arizona University, „Ich zachowanie termiczne nie jest tak stabilne jak w przypadku dużych jaskiń na Ziemi, które często mają prawie stałą temperaturę, ale jednak jest podobne do obszarów posiadających dużą dziurę pod powierzchnią”.

Odkryte struktury, nazwane nieformalnie „siedem sióstr”, znajdują się na wulkanie Arsia Mons niedaleko najwyższego wzniesienia na Marsie. Kolejnym otworom nadano imiona: Dena, Chloe, Wendy, Annie, Abby, Nikki i Jeanne.

Przy pomocy innej sondy, Mars Reconnaissance Orbiter, naukowcy chcą znaleźć potencjalne otwory położone nieco niżej, w miejscach łatwiej dostępnych dla przyszłych misji na powierzchni planety.

Więcej zdjęć: http://www.nasa.gov/mission_pages/odyssey/images/cave2.html

Źródło: Astronomia.pl / NASA