Jackie Chan – aktor i kaskader. Większość wszystkich wyczynów wykonuje sam, poniżej video z ich TOP10.

3 grafików, kilku aktorów, R. Hammond i troche dymu… Zobaczcie na efekt.

Asembler Natury

Niewiele spraw wydaje się równie tajemniczych i trudnych do wyobrażenia, jak głębia mikro czy makro kosmosu. Mówiąc że wszechświat jest nieskończony, właściwie co mamy na myśli?
Gdyby się zastanowić nad takim stwierdzenie można dojść do wniosku, że nie przekazuje ono żadnej informacji, oprócz deklaracji naszej niewiedzy. A jednak są ludzie, konkretnie matematycy, którzy zawodowo zajmują się rzeczami nieskończonymi, niewymiernymi, wielo wymiarowymi czy też nieprzeliczalnymi. Czas, który poświęcają temu zajęciu, może się wydawać niektórym mało produktywny, ale prawda jest taka, że to właśnie matematyka jest matką wszystkich nauk i jednocześnie językiem, którym posługuje się sama Natura. Gdyby nie rozwinęła się zaawansowana matematyka, tzn. od poziomu rachunku różniczkowego w górę, to praktycznie żadna ze zdobyczy technologicznych naszej cywilizacji nie mogłaby istnieć. Fakt, że w praktyce matematyka jest podstawowa względem innych gałęzi nauki, doprowadza do konkluzji – to dzięki zgłębianiu tajemnic liczby i operacji matematycznych powinniśmy móc ostatecznie rozszyfrować zjawiska naturalne.

Prawdopodobnie z takiego założenia wychodzili starożytni matematycy – Pitagoras, Tales, Archimedes – ci, których kojarzymy obecnie z fundamentalnymi twierdzeniami matematycznymi. Z biegiem czasu matematyka uległa zróżnicowaniu. Powstały dziwne i niezrozumiałe dla nie wtajemniczonych systemy, składające się z nowych twierdzeń i aksjomatów, np. geometria nieeuklidesowa w której suma kątów trójkąta nie wynosi dokładnie 180 stopni, topologia węzłów. Wciąż jednak aktywna była grupa badaczy zwracających się ku źródłu, czyli poszczególnym liczbom i ich wzajemnym zależnościom, w których dopatrywali się oni istoty wszystkich zjawisk. Właśnie liczbom naturalnym, liczbom Fibonacciego, złotej proporcji, pi itp. poświęcony jest ten esej. W drugiej części, czyli za miesiąc, zajmę się matematycznymi teoriami wykorzystywanymi przez graczy giełdowych (teoria Ganna i teoria Elliotta). Jeśli zanudzę Czytelnika, to będzie to wyłącznie moja wina, gdyż matematyka nudna nie jest.

Pi

„Pi” to szesnasta litera greckiego alfabetu, liczba niewymierna 3,141592… Liczbę pi poznajemy jako pierwszą w szkole – jako iloraz obwodu koła i jego średnicy. „Pi” to również tytuł i inspiracja niekomercyjnego filmu Darrena Aronofskiego. Bohater filmu Max Cohen jest stereotypowym naukowcem. Zamknięty w sobie, poświęcający każdą wolną chwilę matematyce, zaniedbujący doczesną egzystencję, prowadzi niekończącą się walkę z migrenowymi halucynacjami oraz … liczbami. Jego obsesją jest odnalezienie reguły w chaosie dziesiętnego rozwinięcia liczby pi. Max przekonany jest, że światem rządzą reguły matematyki, objawiające się w wahaniach kursów walut, strukturze płatków śniegu, kształcie galaktyk. Słowem wierzy on, że matematyka jest prawdziwym językiem Natury, a wszystko to co postrzegamy jako przypadkowe i chaotyczne, można w rzeczywistości zrozumieć i przewidzieć. Max, jak każdy współczesny naukowiec posiada komputer (Euclid), przy pomocy którego analizuje sekwencję cyfr w liczbie pi. Z dnia na dzień przeczuwa, że jest coraz bliżej poznania odpowiedzi, a im bliżej jest celu, tym poważniejsze i bardziej groteskowe stają się jego ataki migrenowe. Pewnego dnia komputer analizując dane giełdowe, niespodziewanie drukuje 216 cyfrową liczbę, po czym zawiesza się a jego procesor ulega przepaleniu. Ma to stanowić ostrzeżenie dla Maxa. Taka jest właśnie kara, a może nagroda, za poznanie tajemnicy.

Max spotyka na swojej drodze ludzi, chcących wydobyć od niego rozwiązanie zagadki. Między innymi napotyka, niby przypadkiem w barze na Lennego – Żyda studiującego Kabałę. Aby zrozumieć sytuację mającą dalej miejsce konieczne jest krótkie wprowadzenie. Otóż na Kabałę składają się żydowskie pisma traktujące o kosmosie, Bogu i miejscu człowieka na Ziemi. Charakterystyczne dla Kabały jest przypisywanie konkretnym literom alfabetu hebrajskiego cyfr. Dzięki temu każdy wyraz posiada swój odpowiednik liczbowy identyfikujący jego powiązania z innymi słowami i określeniami. Złożony i hermetyczny system rozumienia określany jest jako Gematria. Na przykład słowo „ojciec” odpowiada liczbie 3, „matka” to 41. Jeśli zsumujemy obie liczby, wówczas otrzymamy 44. Jak sądzisz, czemu odpowiada ta liczba? Takich związków jest w Kabale więcej. Lenny pokazuje Maxowi znaczenie dwóch innych określeń; „ogród w Edenie” posiada wartość 144, zaś „drzewo poznania” to 233. Cóż z tego wynika? Otóż liczby 144 i 233 są ze sobą blisko związane i bardzo charakterystyczne. Są to kolejne liczby ciągu Fibonacciego, o którym w dalszej kolejności powiem więcej.

Max dowiaduje się od Lennego o mistycznym imieniu Boga, które raczej nie przypadkowo ma tą samą długość co liczba wydrukowana wcześniej przez komputer. W Kabale zawarty jest model „Drzewa Życia” – systemu dziesięciu Sefirot, będących emanacjami Boga a jednocześnie cnotami możliwymi do osiągnięcia tu, na Ziemi. Uważa się, że Sefiroty oraz ich wzajemne związki są kluczem do psychiki człowieka. Człowiek, który opanuje dziesięć Sefirot, wespnie się na górę drzewa życia i tym sposobem osiągnie oświecenie. Na każdym z trzech poziomów drzewa życia znajduje się cześć rozgałęzień. Tak więc mamy 6*6*6=216 (666 to również Liczba Bestii) odgałęzień, które razem stanowią snop mocy boskiej. Lenny, podobnie jak kilka innych postaci, próbuje zdobyć 216 cyfrową liczbę od Maxa. Jedyną osobą, która nie jest zainteresowana poznaniem prawdy jest Sol, dawny nauczyciel Maxa. Sol mówi Maxowi o swoich własnych próbach rozszyfrowania zagadki pi, które niestety zakończyły się fiaskiem. Sol zarzucił poszukiwania, gdy odkrył w pi samoreplikującego się, niebezpiecznego wirusa (umysłu). Oto jak tłumaczy on awarię komputera „Określone problemy powodują, że komputer zawiesza się w zamkniętej pętli. To właśnie ta pętla prowadzi do stopienia się procesora. Chwilę przed awarią, staje się on świadomy swojego istnienia.” Prawda jest pustką, a pustka prowadzi do destrukcji. Następnego dnia okazuje się, że Sol nie żyje. Przypuszczać można, że podzielił on los komputera należącego do Maxa, chcąc dokończyć pracę. Ten jednak nie zraża się i dalej prowadzi poszukiwania prawdy. Na koniec, nie wiadomo czy w fantasmagorii czy też w rzeczywistości wierci sobie dziurę w głowie. W ostatniej scenie widzimy Maxa rozmawiającego w dzieckiem w parku. Ponieważ jest on znany z umiejętności błyskawicznego liczenia w pamięci, dziecko prosi go o podanie wyniku skomplikowanej operacji. Max nie potrafi przeprowadzić obliczeń.

Film „Pi” jest oczywiście fikcją, ale jak mówi sam reżyser przeplataną elementami prawdy (np. wykład Lennego o Kabale). Z całą pewnością prawdziwa jest odwieczna fascynacja samą liczbą pi. Na przykład długość obwodu piramidy podzielona przez podwójną jej wysokość daje 3,14159 – liczbę pi z dokładnością do piątego miejsca po przecinku, co jest tym bardziej dziwne, że Egipcjanie nie znali pojęcia koła. Czy więc pojawienie się pi w piramidach nazwać trzeba przypadkiem. Powiedziałbym raczej, że współzależnością, gdyż taki właśnie kształt, wynikający z określonego stosunku obwodu i wysokości powoduje specyficzne właściwości piramidy, spośród których najbardziej znane jest ostrzenie żyletek, czy też konserwacja żywności. Obecnie prowadzone są naukowe badania nad właściwościami Piramid i matematyczne nad liczbą pi. Ciekawostka jest wynik uzyskany przez profesora Yasumasa Kanadę w 1997. Zamiast szukać powtarzających się ciągów w liczbie pi, zsumował on częstość występowania poszczególnych cyfr wśród pierwszych 50 miliardów pozycji rozwinięcia dziesiętnego. Okazało się najczęściej występującą cyfrą jest 8, później 4 2 7 0 5 9 1 6 3, przy czym cyfr 3 jest o 100000 mniej niż 8. Trwają również pracę nad uzyskaniem możliwie najdłuższego rozwinięcia.

Oczywiście możemy sobie zadać pytanie o zasadność uzyskanej w ten sposób wiedzy. Możliwe, że proces badania tych związków prowadzi do obsesji i szaleństwa, o czym wspomina Sol w filmie „Pi” a przestrzegają średniowieczni Kabaliści. Naukowiec staje się coraz mniej obiektywny, selektywnie wyszukujący przejawy „swojej” liczby w otoczeniu i ignorujący wszystkie inne, w efekcie dochodząc do mylnego wniosku. Granica między złudzeniem a prawdą jest bardzo cienka, tym bardziej, że zaawansowana matematyka jest trudna do empirycznego zweryfikowania i sprawdzenia, czy wynik przystaje do rzeczywistości. Prawda zawarta w liczbach pokroju pi nie jest złudzeniem, o czym przekona się Czytelnik w następnym rozdziale.

Fibonacci i złoty podział

Pora dowiedzieć się, co znaczą liczby 144 i 233. W tym celu wyobraźmy sobie, że hodujemy króliki. Zasady naszego eksperymentu mentalnego są proste: zaczynamy od jednej pary, każda samica królika wydaje na świat potomstwo w miesiąc po kopulacji; konkretnie jednego samca i jedną samicę. W miesiąc po urodzeniu królik może przystąpić do reprodukcji. Jak w takiej sytuacji, będzie wyglądał rozwój naszej farmy, ile par królików będzie liczyła po jednym roku? Przy końcu pierwszego miesiąca możemy się spodziewać krótkiego sparingu w pierwszej parze królików. Pod koniec drugiego miesiąca samica urodzi parę młodych, tak więc na farmie będą już dwie pary. W trzecim miesiącu będziemy mieli już trzy pary, gdyż pierwsza samica wyda na świat kolejne potomstwo, a urodzone wcześniej przystąpi do kopulacji itd. W łatwy sposób można obliczyć, że liczebności w kolejnych miesiącach będą wynosić 1,1,2,3,5,8,13,21,34…Czy widzisz, w jaki sposób można rozszyfrować ten ciąg? Kolejne jego elementy stanowią sumę dwóch wcześniejszych np. 21 = 13 + 8. Szereg liczb obrazujący m.in. rozród królików nosi nazwę ciągu Fibonacciego. Jego twórca był w samej rzeczy najsłynniejszym matematykiem epoki średniowiecza ale prawdopodobnie nie spodziewał się, że właśnie to odkrycie przyniesie mu nieśmiertelność. Wzmiankę o ciągu odnalazł na marginesie księgi „Liber Abaci” Fibonacciego inny matematyk. Później okazało się, że ta banalna z pozoru zależność opisuje szereg zjawisk naturalnych (opisuje kształty i procesy fizyczne), a ponadto ściśle wiąże się z geometrią i sztuką (zjawiska oparte na nim sprawiają są atrakcyjne dla ludzkich zmysłów). Z tego powodu, spośród wszystkich ciągów geometrycznych, ciąg Fibonacciego okazał się najbardziej istotny. Po kolei jednak. Jak powiedziałem jego podstawową własnością jest to, że każda liczba (począwszy od trzeciej) jest sumą dwóch liczb poprzedzających. To nie wszystko. Jeśli podzielimy dowolną liczbę ciągu przez liczbę ją poprzedzającą wówczas otrzymamy iloraz oscylujący wokół 1,61804 – znany w geometrii jako złota proporcja, zapisywana przy pomocy 21 litery alfabetu greckiego „phi” (im większe liczby dzielimy, tym iloraz jest bliższy złotej proporcji). Odcinek podzielony na dwie części zgodnie z zachowaniem reguł złotej proporcji to taki, w którym większa część pozostaje w takiej samej relacji do mniejszej, jak całość do większej. Tylko jedna proporcja pozwala na taki podział odcinka – jest to właśnie złota proporcja, czyli liczba phi. Aby zrozumieć związek między królikami i odcinkami geometrycznymi wystarczy wyobrazić sobie, że dowolny odcinek dzielimy na dwa przy użyciu złotej proporcji, a następnie układamy odcinki na linii w kolejności od najkrótszego do najdłuższego. Suma pierwszego i drugiego daje trzeci, pierwszy można ponownie podzielić, trzeci z drugim daje czwarty itd. Można powiedzieć, że ciąg Fibonacciego jest przeniesieniem złotej proporcji na zbiór liczb naturalnych (liczb będących wielokrotnością liczby 1). Aby otrzymać dokładną liczbę phi na drodze obliczeń matematycznych należy rozwiązać następujące równanie kwadratowe phi*phi = phi + 1. Nie wnikając w szczegóły, po jego rozwiązaniu otrzymujemy dwie wartości, czyli dwa punkty zerowe przecięcia funkcji f(x) = phi*phi – phi – 1. Drugą oprócz phi= (sqrt(5)+1)/2 jest 0,618033 czyli (sqrt(5)-1)/2 (czyli również 1-phi), która to liczba stanowi proporcję mniejszego odcinka do większego. Warto wiedzieć, że złota proporcja istniała daleko przed greckim matematykiem Pitagorasem, którą ją spopularyzował. Najstarsza wzmianka o phi jako o „świętej proporcji” sięga 1650 rok p.n.e kiedy to spisano w Egipcie papirus Rhinda opisujący konstrukcję Wielkiej Piramidy w Gizie. Po tych nieco teoretycznych rozważaniach czas pokazać miejsce liczby phi i ciągu Fibonacciego w przyrodzie.

Najbliższe nam liczby Fibonacciego to 1,2 i 5, pięć palców u każdej ręki, dwie kończyny górne i dwie dolne, pięć zmysłów, trzy wypustki głowy (dwoje uszu i nos), trzy otwory głowy (dwoje oczu i usta) i pojedyncze organy, których nie muszę wymieniać. W tym schemacie identycznych części ciała brakuje liczby 4, a nawet jeśli uznamy cztery kończyny za należące do tej samej kategorii, to znacznie więcej znajdziemy w naszym ciele liczb 5. Poza tym, u większości ludzi wysokość do pępka stanowi 0,618 łącznej wysokości, co zauważył i naszkicował Leonardo da Vinci. Jeśli zmierzymy długość poszczególnych kości palców wówczas ich proporcje będą również oscylowały wokół liczby phi.

Najbardziej efektownym przejawem istnienia złotej proporcji w świecie zwierząt są zapewne muszle, których kształt układa się zgodnie z przebiegiem tzw. Spirali Fibonacciego. Aby matematycznie uzyskać taką spiralę należy przeprowadzić resekcję zgodnie ze złotym podziałem w dwóch wymiarach przestrzeni. Wyobraźmy sobie odcinek podzielony na dwa mniejsze w ten sposób, że mniejszy ma się tak do większego, jak większy do całości. Odcinek większy staje się bokiem kwadratu, który dorysowujemy, zaś odcinek mniejszy tworzy wraz z drugim bokiem tego kwadratu prostokąt. W efekcie otrzymujemy prostokąt, podzielony ma kwadrat i mniejszy prostokąt. Następnie dzielimy mniejszy prostokąt w identyczny sposób i postępujemy tak, aż do utraty rozdzielczości na kartce papieru. Teraz w każdym kwadracie zakreślamy ćwiartkę okręgu, o promieniu równym długości boku, a po połączeniu wszystkich ćwiartek otrzymujemy gotową spiralę. Przyglądając się tej spirali i muszli ślimaka, od razu zauważamy wyraźne podobieństwo. Złota spirala występuje w większości kształtów muszli ślimaków czy ostryg. Wszystko dlatego, że im są one większe tym szybciej rosną, podobnie jak powiększa się nasza hodowla królików.

Ciąg Fibonacciego i złote proporcje są bardzo dobrze widoczne również w świecie flory. Zjawisko zwane spiralną filotaksją cechuje bardzo wiele gatunków drzew i roślin. W przypadku drzew chodzi tutaj o strukturę gałęzi układających się spiralnie wokół pnia, w świecie roślin mamy na myśli liście. Gdyby ponumerować gałęzie zgodnie z wysokością na jakiej wyrosły wówczas okaże się, że liczba gałęzi sąsiadujących pionowo jest liczbą Fibonacciego, a ponadto liczba gałęzi pomiędzy gałęziami sąsiadującymi pionowo również jest liczbą Fibonacciego. Jeśli spojrzymy w dół na roślinę wówczas zauważymy, że liście wzajemnie się nie zasłaniają, co umożliwia maksymalne wykorzystanie energii słońca oraz zebranie największej ilości deszczu, który spływa po liściach do pnia i korzenia. Reguła spiralnej filotaksji umożliwia ponadto maksymalne wykorzystanie posiadanego miejsca. Jest również uniwersalna i niezależna od wielkości rośliny.

Odmiany roślin różnią się współczynnikiem filotaksji, ale niezmiennie występuje w nim liczba Fibonacciego. Kwiaty wielu roślin podlegają „regule” Fibonacciego, np. lilie i irysy mają 3 płatki, niektóre astry 21 płatków. Podobnie jak w to ma miejsce w przypadku gałęzi i liści, występują odchylenia od tej zasady, aczkolwiek średnie są zawsze bardzo bliskie liczbom Fibonacciego. Bardzo dobrym reprezentantem reguły Fibonacciego jest swojski słonecznik. Wykazuje on spiralną filotaksję jak również jego pestki ułożone są wzdłuż logarytmicznych krzywych biegnących grupami w różnych kierunkach. Liczba krzywych w każdej grupie jest liczbą Fibonacciego, zaś liczba grup równie należy do ciągu Fibonacciego. Nie wszystkie gatunki roślin działają zgodnie z ciągiem Fibonacciego i zasadą spiralnej filotaksji. Niektóre na przykład funkcjonują w oparciu o ciąg Lucasa, tworzony dokładnie tak jak Fibonacciego, tyle tylko, że pierwszymi wyrazami ciągu są liczby 2 i 1 (następna 7,9,16). Ze świata roślin sięgnąć można do Wszechświata: fale radiowe wysyłane przez pulsary odpowiadają liczbom Fibonacciego, periodyczność występowania plam na słońcu wynosi niemal dokładnie 5 razy pierwiastek z 5.

Skoro złoty podział i liczby Fibonacciego występują tak często w przyrodzie, spodziewać się można, że zagoszczą one również w sztuce, będącej imitacją i czerpiącej kryteria piękna właśnie z natury. Jak wykazały eksperymenty psychologiczne, badani spośród różnych prostokątów wybierają najczęściej te, odpowiadające złotej proporcji (takich, dla których proporcja boków wynosi 1,618). Złote proporcje wykorzystywano bardzo chętnie od wieków, w celu uzyskania harmonii i piękna w architekturze. Jak pisałem liczbę phi wykorzystano przy budowie Wielkiej Piramidy w Gizie. Proporcją posłużono się również przy budowie Partenonu w Atenach. W tym ostatnim wyraźnie widać współwystępujące kształty prostokątów, takich jak ten, który stworzyliśmy przy kreśleniu Spirali Fibonacciego. Później, złotą proporcję stosowano przy budowie katedr zwanych gotyckimi. Obecnie jest równie chętnie stosowana przez architektów jak niegdyś. Spośród artystów stosujących phi wymienić należy Albrechta Durera, Georgesa Seurata, Paula Signaca oraz oczywiście Leonarda da Vinci (warto przyjrzeć się obrazowi „Madonna z dzieciątkiem”). Słynny Stradivarius korzystał ze złotego podziału podczas konstruowania swoich najlepszych wiolonczeli. W artykule zamieszczonym w roku 1996 w piśmie American Scientist Mike Kay pisze o tym, że większość z sonat Mozarta podzielona była na dwie części dokładnie z zachowaniem złotej proporcji. Na pytanie, czy Mozart robił to intuicyjnie czy świadomie (gdyż był zafascynowany matematyką) nie poznamy raczej odpowiedzi. Inni badacze odnajdowali złote proporcje w Piątej Symfonii Beethovena oraz w muzyce takich wirtuozów jak Bartok, Debussy, Schubert i Satie.

Odnalazłszy tyle przejawów ciągu Fibonacciego oraz liczby phi w przyrodzie i sztuce nie można mieć wątpliwości, że faktycznie „coś w tym jest”. Pozostaje otwarte pytanie, czy nie popadliśmy w przesadę próbując dostrzec „phi” tam, gdzie go naprawdę nie ma lub jest, ale przypadkiem. W jednej ze scen filmu „Pi” Sol przestrzega Maxa, aby ten nie naginał faktów do przekonań. Można przecież liczyć wszystkie występujące zdarzenia, by wśród nich przez przypadek odnaleźć te liczby i zależności na których nam zależy. To, czy taka obserwacja jest wartościowa zależy od liczby przypadków, które odrzuciliśmy jako nie potwierdzające reguły. Na nieszczęście umysł człowieka nie funkcjonuje jak komputer, selekcjonuje już w pierwszej fazie poznania, zauważając tylko te zdarzenia, na które osoba jest wewnętrznie ukierunkowana. Tak więc ktoś, kto planuje zakup marki danego samochodu zacznie zauważać więcej podobnych samochodów na ulicy niż wcześniej, co utwierdzi go w przekonaniu, że zakup będzie korzystny, bo przecież większość nie powinna się mylić. Nie chodzi tutaj o to, aby negować intuicję, przeświadczenie o istotności danego faktu, ale aby krytycznie weryfikować, z równą siłą akceptować fakty, jak i odrzucać. W jedną, czy w drugą stronę pójdziemy, krytykanctwa lub nierealnego optymizmu nie odnajdziemy Prawdy.

Autor: Piotr Lasoń.
Artykuł zamieszczono za zgodą autora.

Ten i inne artykuły autora znajdziesz na http://www.open-mind.pl

Gratka dla fanów teorii spiskowych!

Najnowszy film dokumentalny Alexa Jonesa, o spisku globalnej elity, mającej na celu ustanowienie Nowego Porządku Świata. Ma on polegać na eliminacji 90% populacji Ziemi i totalnej kontroli pozostałej resztki niewolników…

[[Pokaz slajdów]]

Co Ty na to?

• Postać „D.B. Coopera” jest wzorowana na rzeczywistej osobie. Porwał on Boeinga 727 z 42 osobami na pokładzie, lecącego z Portland do Seattle i po otrzymaniu 200 tys. dolarów okupu (o łącznej wadze 21 funtów) wyskoczył z niego na spadochronie nad południowymi Górami Kaskadowymi. Nigdy go nie złapano.
• Jeśli chciałbyś mieć takie same tatuaże jak Michael Scofield, wykonanie ich trwało by około 200 godzin a koszt tej usługi kształtuje się pomiędzy 15000 a 20000 dolarów.
• Telefon którym Mike odczytuje wpis Sucre (którym tak na prawdę jest agent Alex) na europeangoldfinch.net jest „Black Berry 8700c”.
• 13 więzień zabroniło wyświetlania serialu więźniom.
• Dwaj byli zbiegowie, bracia Donald i Robert Hughes z Missouri (USA), wytoczyli proces wytwórni 20th Century Fox twierdząc, że serial jest oparty na ich losach.
• W końcówce 1. sezonu – z powodu przedawkowania narkotyków – miała umrzeć Sara Tancredi. Jednak postać ta cieszyła się ogromną popularnością wśród internautów, dlatego właśnie postanowiono odstąpić od tego zamiaru. Jednakże, ktoś musiał „zginąć”. Padło więc na ukochaną Lincolna Burrowsa – Veronicę Donovan.
• Więzienie „Fox River”, w którym kręcony jest film, to tak na prawdę więzienie Joliet Prison, znajdujące się w mieście Joliet w stanie Illinois (USA). Zostalo zaprojektowane przez Williama W. Boyingtona, oddane do użytku w 1858r., przeznaczone dla 761 więźniów.
• Wiele ze scen kręconych było w celi, którą w rzeczywistości zamieszkiwał John Wayne Gacy, amerykański seryjny morderca.
• W rzeczywistości, trzeba by czekać 4 lata, zanim można by zrobić taki tatuaż, jaki ma Michael.
• Michael Scofield, w więzieniu ma przezwisko ‘Fish‘. Pierwsza rola Wentwortha Millera była w serialu Buffy the vampire slayer (Buffy postrach wampirów), w odcinku Go Fish. Grał tam Gage’a Pertronzi’ego, który zamienił się w rybę.
• Dominic Purcell (Lincoln Burrows) został wybrany do tej roli 3 dni przed rozpoczęciem kręcenia filmu.
• Stacy Keach (Naczelnik) spędził 6 miesięcy w brytyjskim więzieniu i wzorował swoją postać na tamtejszym naczelniku.
• Po wielokrotnym wypieraniu się, Charles Westmoreland przyznaje się, że rzeczywiście jest D.B. Cooperem. Udowadnia to pokazując 100 dolarowy banknot z takim samym numerem seryjnym użytym to zapłaty okupu. Prawdziwy D.B. Cooper zapłacił w 20 dolarowych banknotach.
• Tatuaże na ciele Wentworth’a muszą być odnawiane co tydzień a ich naniesienie zajmuje 4,5 godziny.
• Krążą plotki, że producenci serialu podpisali z niektórymi aktorami kontrakty na 7 serii.
• Wentworth Miller (Michael Scofield) – ma złożone pochodzenie. W jego żyłach płynie mieszanka krwi afrykańsko-amerykańskiej, jamajskiej, angielskiej, niemieckiej, francuskiej, duńskiej, syryjskiej i libańskiej. Przepada za kawą. Wystąpił nawet w japońskiej reklamie tej właśnie używki.
• William Fichtner grający Agenta FBI (Alexander Mahone) wystąpił kiedyś w grze komputerowej Wing Commander: Prophecy jako Dallas, a także użyczył głosu postaci Kena Rosenberga w grze GTA: Vice City
• Silas Weir Mitchell (Patoshik) w USA uchodzi za specjalistę od ról osób niezrównoważonych psychicznie, stąd role w „Prison Break”, „My name is Earl” czy „Z Archiwum X”.
• Każdy odcinek Skazanego na śmierć, kręcony w Illinois, kosztował około $2 mln, co wynosi razem $24 mln w roku 2005

Źródła:

• Filmweb.pl
• Wikipedia.org

Znasz jeszcze jakieś? Dodaj je w komentarzu!

Ciekawostki z filmu/planu the Bourne Identity (2007)
Gdy główny bohater – w wyszukiwarce „Google” – wpisuje nazwę banku, na ekranie pojawiają się małe litery. To dziwne, bo moment wcześniej można zauważyć, że na klawiaturze aktywny jest przycisk Caps Lock.

Adres placówki szkoleniowej – 415 E 71st St. – znajduje się niedaleko cieśniny „East River”, jednak nie na tyle blisko, aby Bourne – z dachu budynku – mógł wskoczyć do wody (jak ma to miejsce w filmie).

Na czas kręcenia zdjęć, ekipie filmowej nie udało się zamknąć londyńskiej stacji kolejowej „Waterloo”. Dlatego właśnie – co widoczne podczas oglądania – część przechodniów spogląda w stronę kamery, a niektórzy nawet wskazują na nią palcami.

Rozcięcia na twarzy Bourne’a (nad lewym okiem) – chwilę po skasowaniu policyjnego radiowozu – pojawiają się i znikają pomiędzy ujęciami.

Nie wiedząc czemu, rozbijające się w filmie samochody nie mają zamontowanych poduszek powietrznych.

W tym samym pokoju, zaraz nad książką o życiu Clintona, leży autobiografia Nelsona Mandeli zatytułowana „Long Walk to Freedom”.

Źródło: Filmweb.pl

Dziś polecam zbiór ciekawostek z planu filmowego (i nie tylko) legendarnego filmu „Milczenie Owiec”…

Kandydatami do roli Hannibala Lectera byli m.in. Louis Gossett Jr., Jack Nicholson i Robert De Niro.

Sceny w więzieniu Baltimore zostały zrealizowane w muzeum poświęconym pamięci żołnierzy i marynarzy w Pensylwanii (USA).

Charakter Jacka Crowforda, granego przez Scotta Glenna, był zainspirowany osobą prawdziwego detektywa, John Douglas. Douglas spędzał dużo czasu z Glennem, by ten mógł lepiej go zagrać.W rankingu na sto niezapomnianych filmowych przebojów Amerykańskiego Instytutu Filmowego z okazji stulecia kina film zajął 65. miejsce. Wyniki rankingu opublikowano w 2001 roku.W scenie, kiedy Hannibal rozmawia z Clarice przez telefon, wspominając o „starym dobrym znajomym”, w jego okularach przeciwsłonecznych można dostrzec odbicie członków ekipy filmowej.

Podczas ucieczki z więzienia, Hannibal kopie drzwi od celi na strażnika, tak, że znajdują się one dokładnie pomiędzy nimi. Jednak w następnym ujęciu, strażnik jest już bezpośrednio na wprost atakującego go Lectera.

Brooke Smith i Ted Levine byli bardzo blisko ze sobą na planie filmowym, przez co Jodie Foster porównała Smith do Patty Hearst.

Brodaty facet który towarzyszy Chiltonowi i dwóm strażnikom przy odciąganiu Starling podczas jej ostatniego spotkania z Lecterem to George A. Romero.

Kiedy Demme filmował scenę pierwszego spotkania Lectera i Starling, Hopkins stwierdził że będzie patrzył bezpośrednio w kamerę ustawioną na wysokości jego wzroku. Czuł że Lecter powinien być przedstawiony jako „wszystko wiedzący”.

Nieomal cały film nakręcono w USA – a za filmowe lokacje służyły miejsca w Bellaire w Ohio, budynek Partii Pracy i inne miejsca w Waszyngtonie, lotnisko w Saint Louis, miasta Memphis, Perryopolis w Pensylwanii, Pittsburgh i Quantico w Virginii oraz… lotnisko na wyspie Bimini, na Bahamach.

Film ten zajął drugie miejsce w rankingu na najbardziej przerażający film wszechczasów przeprowadzonym przez magazyn „Giant” w 2005 roku.

Na liście największych ekranowych łajdaków, opublikowanej przez gazetę „USA Today” (2004), Hannibal Lecter zajął 2. miejsce . Wygrał Darth Vader.

24 lutego 2005 roku film zajął 2. miejsce w notowaniach strony internetowej Digital Dreem Door’s w kategorii „najlepszy film lat dziewięćdziesiątych”. Wygrała „Lista Schindlera” Spielberga.

We Florencji można dostać przewodnik zatytułowany „Hannibal Lecter. Visit the places of the city where he was.” Dzięki niemu można zobaczyć wszystkie okolice związane z filmem.

Napisy początkowe ukazują twarz Anthonego Hopkinsa (dzięki gołębiom układającym się w odpowiedni kształt).

W 2006 roku, wydawcy magazynu ‘Vibe’, w rankingu największych kinowych łajdaków pierwsze miejsce przyznali postaci Hannibala Lectera. Pokonał m.in. Lorda Vadera (‘Gwiezdne wojny’), czy Freddy’ego Kruegera (‘Koszmar z ulicy Wiązów’).

Iloraz intleligencjii Hannibala wynosi około 200.

Anthony Hopkins pobił rekord, dostał statuetkę Oscara za zaledwie 16 minut czasu ekranowego.

Głowa w słoiku należy do producenta Edwarda Saxona. Inny producent, Kenneth Utt, zagrał koronera.

Inspiracją dla postaci Hannibala był Albert Fish, seryjny morderca, który podobno zjadał niektóre ze swoich ofiar (dzieci).

„Milczenie owiec” jest jednym z trzech filmów, którym udało się zdobyć Oscary w trzech najważniejszych kategoriach: najlepszy film, najlepszy scenariusz, najlepsze reżyseria, najlepsza rola męska i najlepsza rola kobieca. Pozostałe dwie produkcje to „Lot nad kukułczym gniazdem” i „Ich noce”.

„Buffalo Bill” to kombinacja trzech rzeczywistych seryjnych morderców: Eda Geina, który obdzierał ze skóry swe ofiary; Teda Bundy’ego który używał bandaża na swej ręce jako przynęty dla wsiadających do jego ciężarówki kobiet; oraz Gary’ego Heidnicka który trzymał uprowadzone kobiety w studni swojej piwnicy.

Źródło: Filmweb.pl

Praktycznie wszystkie numery telefonów pokazywane czy wybierane w nowszych filmach made in Hollywood zaczynają się od liczby 555.

Jest to pewien rodzaj zabezpieczenia, aby w żadnym filmie, nigdy nie pojawił się przez przypadek, faktycznie istniejący numer telefonu. Czemu zastosowano taki zabieg i wymyślono fikcyjne numery 555…?
Kiedyś po jednym z filmów z Marilyn Monroe, gdzie była mowa o pewnym numerze telefonu… okazało się, że widzowie po obejrzeniu filmu chętnie dzwonili pod wspomniany numer, aby sprawdzić kto odbierze I faktycznie ktoś słuchawkę podnosił; był to niczego nieświadomy mężczyzna, którego linia telefoniczna od momentu premiery filmu była wręcz oblegana

Czy wiecie, że nazwa komputera ze statku „Discovery”, HAL 9000 przeczytana w odpowiedni sposób da nam…IBM ? Wystarczy wziąć literę H i zobaczyć że w alfabecie kolejną po niej jest „I”, następnie bierzemy A, następną po niej jest „B”, a na końcu L, po której jest „M”.

Źródło: kmf.org.pl